در سال ۱۹۶۰، گروهی از معماران و طراحان جوان ژاپنی با ارائه دیدگاهی متفاوت، آینده شهرها را نه بهعنوان مجموعهای ثابت و از پیش طراحیشده، بلکه همچون موجودی زنده، پویا و در حال تکامل تصور کردند. این جریان که با عنوان «متابولیسم» شناخته میشود، در پاسخ به رشد سریع شهرنشینی و نیازهای جدید جوامع پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت و نگاه تازهای به معماری و برنامهریزی شهری ارائه داد.
طرفداران این جنبش معتقد بودند که ساختمانها و شهرها نباید ساختارهایی ایستا باشند، بلکه باید توانایی رشد، تغییر، نوسازی و حتی بازتولید را داشته باشند. از نگاه آنها، همانگونه که سلولهای بدن انسان بهصورت مداوم جایگزین میشوند و حیات موجود زنده را حفظ میکنند، اجزای یک شهر نیز باید قابلیت تعویض، توسعه و انطباق با شرایط جدید را داشته باشند. این ایده، استفاده از سازههای مدولار، قطعات قابلتعویض و طراحیهای انعطافپذیر را در مرکز توجه قرار داد.
هرچند بسیاری از طرحهای متابولیستها هرگز به مرحله اجرا نرسید، اما پروژههایی مانند «برج کپسولی ناکاگین» به نمادی از این تفکر تبدیل شدند. امروزه نیز بسیاری از ایدههای این جنبش، از جمله معماری پایدار، طراحی انعطافپذیر و امکان توسعه تدریجی ساختمانها، همچنان در پروژههای معاصر الهامبخش معماران و شهرسازان در سراسر جهان است.