در لالهزار امروز، این نماهای زیبا نه نشانی از حیات، که یادگارهای بهحالخود رها شدهای هستند از روزگاری که این خیابان قلب تپندهٔ فرهنگ، هنر و معماری تهران بود. اما آنچه بیش از همه دل را میفشارد این است که این بقایای ارزشمند، تنها بهتصادف باقی ماندهاند؛ نه بهسبب برنامهریزی، نه حفاظت، نه احترام به تاریخ.
در شهری که هر مترش را به سوداگری سپردهاند، این بناها چونان جزیرههایی تنها ماندهاند؛ نه مرمت میشوند، نه معرفی، نه پاسداری. کاشیهای دستساز، آجرکاریهای اصیل و ایوانهایی که زمانی میزبان موسیقی و نمایش و زندگی بودند، امروز در میان سیمانهای بیهویت و تابلوهای برقی گم شدهاند.
منبع: صادق میری