در بخشی از معماری معاصر عراق، گذشته فقط بازسازی نمیشود؛ دوباره تفسیر میشود. این ساختمانها با وامگرفتن از هندسه، ابهت و نشانههای معماری تاریخی منطقه، زبان تازهای میسازند؛ زبانی که میان یادمانگرایی، مدرنیسم و هویت محلی حرکت میکند.
حجیم، صریح و نمادین؛ معماریای که تلاش میکند گذشته را نه در جزئیات، بلکه در مقیاس و فرم به زمان حال بیاورد.