تقریباً در هر خانهی ایرانی، یک کشوی خاص وجود داشت؛ کشویی که همیشه تمیزتر از بقیه بود و فقط در «مهمانیهای رسمی» باز میشد. داخلش، یک سرویس قاشق و چنگال براق خوابیده بود؛ همانهایی که هر مادر ایرانی یکی از آنها را داشت و با وسواس خاصی ازشان مراقبت میکرد.
این سرویسها فقط وسیلهی غذا خوردن نبودند؛ بخشی از هویت خانه بودند. معمولاً داخل جعبههای مخملی یا کشوهای آسترکشیده نگهداری میشدند و اجازه نداشتند هر روز استفاده شوند. استفاده از آنها نشانهی احترام به مهمان بود؛ نشانهای از آداب، سلیقه و «آبرو داری» نسلها. خیلی از ما هنوز صدای مادربزرگها را یادمان هست که میگفتند: «اینها برای مهمونه!» قاشقهایی که سنگینتر بودند، طرحدار، براق و کمی رسمیتر از زندگی روزمره.