در میان شلوغی شهر و ساختمانهایی که هر روز مدرنتر و بیهویتتر میشوند، هنوز فضاهایی وجود دارند که با دیدنشان، حس آرامش و آشنایی عجیبی در دل زنده میشود؛ مکانهایی که نه برای جلب توجه، بلکه برای ماندن ساخته شدهاند.
این دندانسازی قدیمی، یکی از همان نقاط خاموش اما ارزشمند شهر است. درِ چوبی فرسودهاش، نمای آجری ساده و اصیل و تابلویی که سالهاست تغییر نکرده، روایتگر دورانی است که معماری با احترام به انسان و زمان شکل میگرفت. هر خط و خش روی در، نشانی از رفتوآمد نسلهایی است که با اعتماد و خاطره از این فضا عبور کردهاند.
چنین مکانهایی صرفاً یک فضای درمانی نبودهاند؛ آنها جزئی از زندگی روزمره مردم، محل اعتماد، انتظار و خاطرهسازی بودهاند. فضاهایی که آرام و بیادعا، در دل محلهها نفس میکشیدند و با آدمها معنا پیدا میکردند.
با این حال، امروز این بناهای ارزشمند در معرض فراموشی و حذف تدریجی قرار گرفتهاند. ثبت و بازنمایی چنین فضاهایی، تلاشی است برای حفظ هویت شهری؛ یادآوری این حقیقت که شهر فقط از برجها و نماهای براق ساخته نشده، بلکه جانش را از همین مکانهای صمیمی، انسانی و ماندگار گرفته است.
منبع نصویر: teh.chaharchoob