خانهای قدیمی را تصور کن؛ با دیوارهای کاهگلی یا آجری، پنجرههای چوبی رنگورورفته و حیاطی با حوضی آبی در میان. داخل این خانه، مجموعهای از سماورهای قدیمی نگهداری میشود؛ هرکدام با داستانی از سالها و نسلهای گذشته.
سماورهای ذغالی بزرگ با بدنههای برنجی براق گرفته تا سماورهای روسی با نقشونگارهای ظریف. بعضی از آنها متعلق به اواخر دوره قاجار هستند، بعضی از سالهای ابتدایی قرن بیستم و برخی هم به دهههای ۴۰ و ۵۰ شمسی برمیگردند.
سماورهای قدیمی فقط وسیلهای برای جوش آوردن آب نبودند؛ آنها مرکز دورهمیهای خانوادگی، شبنشینیها و مهمانیها بودند. صدای قلقل آب در سماور ذغالی، بوی چای تازهدم و استکانهای کمرباریک، بخشی از فرهنگ مهماننوازی ایرانی را شکل میداد.
هر سماور پلاکی کوچک دارد که سال ساخت، محل تولید و نام سازنده روی آن نوشته شده است. برخی از آنها ساخت شهرهای ایراناند و بعضی دیگر از روسیه وارد شدهاند؛ بهویژه سماورهای شهر تولا که زمانی شهرت زیادی داشتند.