پاویون بریتانیا در اکسپو ۲۰۱۰ شانگهای یکی از بهیادماندنیترین نمونههای معماری معاصر قرن بیستویکم بود؛ بنایی که با طراحی توماس هیترویک، مرز میان معماری، طبیعت و فناوری را از بین برد.
این سازه که با نام Seed Cathedral (کلیسای بذر) شناخته میشود، در نگاه اول همچون موجودی زنده از دل طبیعت به نظر میرسد؛ پیکرهای پوشیده از هزاران میله شفاف که یادآور جوجهتیغیای عظیم با خارهای درخشان است. این ظاهر ارگانیک باعث شد بنا به یکی از نمادینترین سازههای نمایشگاه جهانی تبدیل شود.
این ساختمان ۲۰ متری از حدود ۶۰ هزار میله شفاف فیبر نوری از جنس اکریلیک ساخته شده بود. هر یک از این میلهها حدود ۷.۵ متر طول داشتند و از یک حجم مرکزی بیرون میآمدند.
در طول روز، نور طبیعی از میان این رشتههای شفاف عبور میکرد و فضای داخلی بنا را روشن میساخت. اما با تاریک شدن هوا، تمام سازه از درون شروع به درخشیدن میکرد و ظاهر جوجهتیغیمانند آن بیشتر نمایان میشد؛ گویی موجودی زنده با هزاران خار نورانی در مرکز نمایشگاه ایستاده است.
هدف این پروژه فقط خلق یک فرم چشمگیر نبود؛ بلکه ایجاد یک آرشیو زنده از تنوع زیستی جهان بود. هر بازدیدکننده با ورود به این فضا، در میان مجموعهای از بذرها قرار میگرفت که نماینده گونههای مختلف گیاهی سراسر جهان بودند.
Seed Cathedral بیش از هفت میلیون بازدیدکننده را جذب کرد و موفق به دریافت مدال طلا اکسپو برای طراحی پاویون شد. این پروژه بعدها بهعنوان یکی از آثار تأثیرگذار معماری معاصر قرن بیستویکم شناخته شد؛ بنایی که نشان داد معماری میتواند همزمان شبیه یک موجود طبیعی، یک محفظه حافظه و یک پیام زیستمحیطی برای آینده باشد.