در میان دیوارهای بلند و سایه روشن درختان، بنبست دوم تهران به دری میرسد که بیهیاهو از حضور خانهای متفاوت خبر میدهد.
خانه نقرهای در نخستین نگاه خودنمایی نمیکند؛ برعکس، با احترام به مقیاس کوچه و آرامش بافت اطراف، پشت پوشش سبز درختان پنهان میشود. همین کیفیت پنهانبودن، تجربه ورود به بنا را به سفری تدریجی تبدیل میکند؛ از گذرگاهی باریک تا آستانهای که مرز میان شهر و فضای خصوصی را تعریف میکند. خانه نقرهای بیش از آنکه با فرم یا مقیاسش دیده شود، با نحوه مواجههاش با کوچه و حس کشفشدن در ذهن مخاطب ماندگار میشود.