در قاهره، دولت پلی احداث کرده است که بهگونهای طراحی شده که فاصلهای بسیار اندک با نمای ساختمانهای مسکونی دارد؛ تا حدی که عملاً به حریم خصوصی ساکنان چسبیده است.
طبقات اول تا چهارم عملاً از نور مستقیم خورشید محروم شدهاند و بخش قابل توجهی از روشنایی طبیعی خود را از دست دادهاند. طبقات پنجم و ششم در سطحی قرار گرفتهاند که با خودروهای عبوری همترازند؛ بهگونهای که ساکنان نهتنها در معرض دید مستقیم رانندگان هستند، بلکه آلودگی صوتی و بوی ناشی از تردد وسایل نقلیه را نیز بهطور مداوم تجربه میکنند. طبقات هفتم به بالا با وجود فاصله بیشتر از سطح خیابان، همچنان با حجم بالایی از سر و صدا و ارتعاشات ناشی از عبور خودروها مواجهاند؛ شرایطی که محیطی پرتنش و آزاردهنده ایجاد کرده است. این نمونه، پرسشهای جدی درباره ملاحظات شهرسازی، حفظ حریم خصوصی شهروندان و استانداردهای زیستپذیری در پروژههای زیرساختی شهری مطرح میکند.