تصور کنید در دل جنگل، خانهای ببینید که بیشتر از یک ساختمان معمولی، به سفینهای فضایی شباهت دارد؛ سازهای بتنی با حجمهای معلق، زاویههای تند و فرمهایی که انگار از دل فیلمهای علمیتخیلی بیرون آمدهاند. کازا پراکسیس (Casa Praxis)، خانه و استودیوی آگوستین هرناندز ناوارو، معمار مکزیکی، دقیقاً چنین تصویری دارد؛ خانهای متفاوت در مکزیکوسیتی که با ظاهر جسورانهاش، نگاهها را از همان لحظه اول به خود جلب میکند.
این بنا در میان درختان و روی زمینی شیبدار قرار گرفته و بهجای آنکه خودش را با فرمهای آشنای خانهسازی هماهنگ کند، راهی کاملاً متفاوت را انتخاب کرده است. بخشهایی از ساختمان از زمین فاصله گرفتهاند و حجمهای هندسی آن، حالتی شبیه شاخههای بزرگ یا سازهای در حال پرواز دارند. بتن اکسپوز، با همان ظاهر خام و بدون پوشش، در کنار خطوط شکسته و زوایای غیرمنتظره، شخصیت اصلی این خانه را میسازد.
اما جذابیت کازا پراکسیس فقط به ظاهر عجیب آن محدود نمیشود. این خانه، نمونهای از معماری است که طبیعت را نه صرفاً پسزمینهای برای ساختمان، بلکه بخشی از تجربه زندگی در آن میداند. سبزی درختان، نور و چشمانداز اطراف، در کنار حجمهای سخت و صلب بتنی، ترکیبی متفاوت ایجاد کردهاند؛ انگار خانه از یک سو به زمین تعلق دارد و از سوی دیگر، رؤیای پرواز دارد.
کازا پراکسیس همچنین روایتگر زندگی معمارش است؛ آگوستین هرناندز ناوارو که حتی در ۹۸ سالگی نیز به طراحی و خلق ایدههای تازه ادامه میداد. این خانه، فضای شخصی او برای زندگی و کار بود؛ جایی که معماری از یک شغل فراتر میرفت و به بخشی از جهانبینی و سبک زندگی تبدیل میشد.
شاید به همین دلیل است که کازا پراکسیس، با گذشت سالها، هنوز هم آیندهنگر به نظر میرسد. خانهای که یادآوری میکند معماری میتواند از کلیشهها فاصله بگیرد، جسورانه شکل بگیرد و حتی در دل طبیعت، تصویری کاملاً متفاوت از خانهبودن بسازد.