در دنیای معماری، بعضی ایده‌ها آن‌قدر جسورانه‌اند که مرز میان واقعیت و خیال را کم‌رنگ می‌کنند. یکی از همین ایده‌ها، طراحی خانه‌ای مفهومی در دل ارتفاعات است؛ مجموعه‌ای از حجم‌های سفید و هندسی که روی یالی سنگی و ناهموار قرار گرفته‌اند و از میان دریایی از ابرها سر برآورده‌اند. اینجا خبری از حیاط، خیابان و منظره ساختمان‌های همسایه نیست؛ چشم‌انداز اصلی، آسمانی است که گاهی درست زیر پای ساکنان قرار می‌گیرد!
در نگاه اول، این مجموعه بیشتر شبیه صحنه‌ای از یک فیلم علمی‌تخیلی به نظر می‌رسد تا یک طرح مسکونی. ماژول‌های سفیدرنگ با فرم‌های زاویه‌دار و خطوط تیز، همچون قطعاتی مستقل در امتداد یال سنگی چیده شده‌اند. نحوه استقرار این حجم‌ها روی بستر طبیعی کوه، تضادی چشمگیر میان معماری مینیمال و طبیعت خشن اطراف ایجاد کرده است؛ تضادی که به مهم‌ترین ویژگی بصری پروژه تبدیل می‌شود.
در طراحی این مجموعه، هر واحد مانند سلولی مستقل به ساختار کلی متصل شده است. سطوح سفید و صاف در کنار بافت تیره و ناهموار سنگ، ترکیبی متفاوت به وجود آورده‌اند؛ گویی سازه نه کاملاً روی زمین قرار گرفته و نه در آسمان معلق است، بلکه در نقطه‌ای میان این دو ایستاده است.
زبان طراحی فضاهای داخلی نیز بر پایه سادگی و ارتباط حداکثری با طبیعت شکل گرفته است. دیوارهای روشن، پنجره‌های وسیع و بازشوهای بزرگ، چشم‌انداز بی‌انتهای کوهستان و ابرها را به بخشی از فضای زندگی تبدیل می‌کنند. در چنین فضایی، پنجره دیگر صرفاً عنصری برای ورود نور نیست؛ بلکه قاب بزرگی است که هر روز منظره‌ای متفاوت از طبیعت را به نمایش می‌گذارد.
البته جذابیت این پروژه فقط به ظاهر عجیب آن محدود نمی‌شود. ایده اصلی، بازتعریف رابطه میان معماری و طبیعت است؛ اینکه ساختمان به‌جای تسلط بر محیط، خود را با فرم زمین و ویژگی‌های چشم‌انداز هماهنگ کند. در اینجا سکونت به تجربه‌ای متفاوت تبدیل می‌شود؛ تجربه‌ای میان خلوت، ارتفاع، مه و سکوت.
این طرح مفهومی شاید بیش از آنکه برای زندگی روزمره طراحی شده باشد، تلاشی برای به چالش کشیدن تصورات معمول ما از خانه باشد. خانه‌ای که در آن، همسایه‌ها می‌توانند ابرها باشند و منظره پشت پنجره، هر روز شکل تازه‌ای به خود بگیرد. شاید زندگی در چنین ارتفاعی کمی دور از دسترس به نظر برسد، اما همین ایده کافی است تا نگاه متفاوتی به آینده معماری و شکل سکونت داشته باشیم.