تصور کنید در شمال تهران، جایی میان خیابانها و برجهای بلند کامرانیه امروزی، روزگاری باغی به وسعت حدود ۹۰ هکتار وجود داشت؛ باغی با حوضهای فوارهدار، باغچههای منظم، گلکاریهای رنگارنگ و عمارتی ییلاقی که در روزگار قاجار میزبان شاهزادگان و رجال سیاسی بود.
امروز نام این باغ همچنان در نقشه تهران زنده است، اما خود باغ دیگر به شکل یکپارچه وجود ندارد؛ زمینهای وسیع آن بهتدریج تفکیک و فروخته شدند و جای خود را به خیابانها، خانههای مسکونی و برجهای بلندمرتبه دادند. باغ کامرانیه، یکی از باغهای تاریخی شمیران، سرنوشتی را تجربه کرد که بسیاری از باغهای قدیمی تهران با آن روبهرو شدند: تبدیل شدن از یک فضای سبز وسیع و هویتساز به قطعاتی پراکنده در دل بافت شهری.
داستان این باغ به دوره قاجار بازمیگردد؛ زمانی که زمینهای آن در مالکیت میرزا سعیدخان انصاری، ملقب به موتمنالملک و وزیر امور خارجه، قرار داشت. کامرانمیرزا، فرزند ناصرالدینشاه، حدود سال ۱۲۹۵ قمری این اراضی را خریداری کرد و باغ و عمارت ییلاقی خود را در آن ساخت. وسعت چشمگیر باغ، طراحی فضای سبز، حوضهای آب و جایگاه اجتماعی آن، کامرانیه را به یکی از باغهای شاخص شمیران تبدیل کرده بود. حتی گفته میشود این محدوده از نخستین نقاط تهران بود که به خط تلفن مجهز شد.
از دهه ۱۳۲۰ به بعد، روند تفکیک و فروش زمینها آغاز شد و با گسترش شهر تهران، باغ تاریخی بهتدریج از میان رفت. آنچه باقی ماند، نامی بود که از گذشتهای سرسبز به امروز رسیده است؛ نام محلهای که شاید کمتر کسی از ساکنانش بداند روزگاری در میان باغی بزرگ و چشمنواز شکل گرفته بود.