در بسیاری از خانههای ایرانی در دهههای ۶۰ و ۷۰، گوشهای از خانه به فضای سبزی اختصاص داشت که حالوهوایی شبیه گلخانه داشت؛ جایی برای گلدانها، نور و گیاهانی که بخشی از زندگی روزمره خانه را شکل میدادند.
اما آنچه این فضاها را از یک گلخانه معمولی متمایز میکرد، دیوارهایی بود که گاهی با نقاشیها و نقشونگارهای سنتی ایرانی تزئین میشدند. ترکیب کاشی، رنگ، گلدان و نقوش ایرانی، این گوشههای کوچک را به یکی از خاطرهانگیزترین بخشهای خانههای آن دوران تبدیل کرده بود؛ فضایی که هم نشانی از طبیعت داشت و هم ردپایی از هنر و معماری ایرانی.