در گوشهای از تهرانِ ۱۳۵۴، خانهای ایستاده که انگار زمان در آن با سرعت دیگری گذشته است. نور از پنجرهها آرام عبور میکند، سایه روی دیوارها مینشیند و هر جزئیات، از نسبت فضاها تا سکوتِ میان اتاقها، روایتی از سلیقه و زیستِ آن سالها را به یاد میآورد.
این قاب فقط تصویری از یک بنا نیست؛ یادآوریِ دورهایست که خانهها بیش از آنکه دیده شوند، زندگی میشدند. تماشای این خانه، تماشای معماریِ روزمرهایست که هنوز گرمای تابستان و آرامشِ زمان را در خود نگه داشته است.