در معماری معاصر، بعضی ساختمانها فقط بهخاطر فرم متفاوتشان دیده نمیشوند؛ آنها با یک ایده مشخص، به بخشی از هویت شهری تبدیل میشوند.
زاها حدید آرشیتکتس در منطقه خلیج بزرگ چین، نمونهای از همین رویکرد را دنبال میکند؛ معماریای که در آن، فضای خالی به اندازه خودِ بنا اهمیت پیدا میکند. هتل مورفیوس در ماکائو یکی از شناختهشدهترین نمونههای این نگاه است؛ ساختمانی عظیم که گویی یک حفره آزاد و سیال از میان حجم اصلی آن عبور کرده و نمایی غیرمعمول به بنا داده است. این فضای خالی، تنها یک عنصر بصری نیست، بلکه به بخش مهمی از تجربه معماری ساختمان تبدیل شده است.
حالا همین زبان طراحی را میتوان در پروژههای دیگر این استودیو در منطقه دید؛ جایی که فرمهای یکپارچه، بازشوهای بزرگ و فضاهای خالی چشمگیر، مرز میان سازه و فضای اطراف را کمرنگ میکنند.
از ماکائو تا شنژن، زاها حدید آرشیتکتس آرامآرام در حال ساختن یک امضای معماری برای منطقهای است که با سرعت زیادی در حال تغییر و توسعه است؛ امضایی که شاید بتوان آن را با یک ویژگی ساده به خاطر سپرد: ساختمانهایی که برای دیدهشدن، فقط به حجم نیاز ندارند؛ گاهی این فضای خالی است که بیش از هر چیز جلب توجه میکند.