در شهر ناپل ایتالیا، ساختمانی وجود دارد که در نگاه اول بیشتر به یک سازه صنعتی عظیم یا اثری از معماری آینده‌گرا شباهت دارد تا یک ساختمان اداری معمولی. «کازا دل پورتواله» (Casa del Portuale) نام بنایی است که با فرم هندسی پیچیده و ساختار متفاوتش، از بلندپروازی معماران خود در نیمه دوم قرن بیستم حکایت می‌کند؛ پروژه‌ای که قرار بود فراتر از یک ساختمان اداری باشد و مجموعه‌ای گسترده از خدمات و امکانات را برای کارگران بندر ناپل فراهم کند.
این بنا بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۱، به طراحی آلدو لوریس روسی و با همکاری دوناتلا ماتزولنی ساخته شد. سفارش‌دهنده پروژه، سازمان کارگران بندر ناپل بود که قصد داشت فضایی یکپارچه برای فعالیت‌های اداری، نگهداری اسناد و آرشیوها، بخش‌های فنی و ارائه خدمات به کارکنان بندر ایجاد کند. به این ترتیب، ساختمان قرار بود به یکی از مراکز مهم پشتیبانی از فعالیت‌های بندری شهر تبدیل شود.
با این حال، طرح اولیه بسیار بزرگ‌تر از بنایی بود که امروز در ناپل دیده می‌شود. معماران در ابتدا مجموعه‌ای گسترده و به‌هم‌پیوسته را در نظر داشتند که بخش‌های مختلف آن از طریق ارتباطی منسجم در کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند؛ اما این طرح بلندپروازانه هرگز به‌طور کامل اجرا نشد و تنها بخشی از آن شکل گرفت.
سرنوشت امروزی کازا دل پورتواله نیز به اندازه معماری آن قابل تأمل است. بخش زیادی از ساختمان اکنون بدون استفاده مانده، اما نمای بیرونی آن تا حد زیادی از تغییرات در امان بوده و همچنان ظاهر اولیه خود را حفظ کرده است. این بنا امروز یادآور پروژه‌ای است که با هدف ایجاد یک مرکز خدماتی بزرگ برای کارگران بندر طراحی شد، اما تنها بخشی از چشم‌انداز معمارانش در آن تحقق یافت.