شاید عجیب به نظر برسد، اما یکی از بناهای متفاوتی که امروز در تهران با کاربری موزه می‌شناسیم، در ابتدا قرار بود محلی برای خرید روزمره مردم باشد. ساختمان دفینه در دهه ۱۳۵۰ برای راه‌اندازی یک سوپرمارکت بزرگ با نام «ایران سوپر» ساخته شد؛ پروژه‌ای که قرار بود چهره‌ای متفاوت به فضای تجاری آن روزهای تهران بدهد، اما هیچ‌گاه به افتتاح نرسید و سرنوشت بنا را به مسیری کاملاً متفاوت کشاند.
دفینه از نظر معماری نیز داستان جالبی دارد. این ساختمان به‌عنوان یکی از نخستین نمونه‌های ساختمان‌های پیش‌ساخته در ایران شناخته می‌شود و در زمان خود توانست جایزه‌ای از انجمن جهانی معماری دریافت کند؛ موضوعی که نشان می‌دهد ارزش و اهمیت بنا تنها به تغییر کاربری آن محدود نمی‌شود.
پس از انقلاب، ساختمان در اختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفت و سال‌ها بعد، با تغییر کاربری، فصل تازه‌ای از زندگی آن آغاز شد. بنایی که قرار بود قفسه‌های فروشگاه و رفت‌وآمد مشتریان را در خود جای دهد، این بار میزبان آثار و اشیای موزه‌ای شد و به یکی از فضاهای فرهنگی متفاوت تهران تبدیل شد.
داستان دفینه، در واقع روایت ساختمانی است که کاربری اولیه‌اش هیچ‌گاه محقق نشد، اما همین اتفاق فرصتی برای تولد دوباره آن فراهم کرد؛ سوپرمارکتی که هرگز افتتاح نشد و در نهایت، به بخشی از تاریخ معماری و موزه‌داری معاصر تهران تبدیل شد.