خانه داریوش ارجمند در نگاه اول بیشتر از آنکه شبیه یک فضای طراحیشده برای عکاسی باشد، حس خانهای زیسته و انباشته از خاطره را منتقل میکند؛ فضایی که عناصر آن طی زمان کنار هم قرار گرفتهاند و همین موضوع به دکوراسیون شخصیت داده است.
پلان نشیمن کاملاً باز نیست و با بازشوها، ستونها و قاببندیهای معماری به چند محدوده تقسیم میشود. همین شکستهای عمودی باعث شده فضای نشیمن با وجود تعدد وسایل، یکپارچه و بیهویت به نظر نرسد.
یکی از ویژگیهای مشخص فضا، استفاده گسترده از فرشهای ایرانی با نقشهای متراکم است که تقریباً تمام سطح کف را پوشاندهاند. این فرشها عملاً بهعنوان پسزمینه اصلی مبلمان عمل میکنند و رنگ زرشکی و قرمز آنها در پارچه مبلها، رومیزیها و کوسنها نیز تکرار شده است.
در مقابل، دیوارهای روشن با قابهای چوبی و قرمز، تابلوهای نقاشی، بشقابهای تزئینی و اشیای کوچک پر شدهاند؛ بنابراین دکوراسیون فقط در سطح کف متوقف نمیشود و لایهلایه از کف تا دیوار و سقف ادامه پیدا میکند.
حتی سقف نیز با قاببندیهای هندسی، حاشیههای رنگی و لوستر کلاسیک، بخشی از همین ترکیب است. میزهای متعدد در مرکز اتاق، مسیر گفتوگو را شکل دادهاند و چیدمان مبلها نیز بیشتر برای نشستن جمعی و معاشرت طراحی شده تا ایجاد یک فضای رسمی و نمایشی.