بیمارستان همیشه قرار نیست فضایی سرد، پراسترس و سرشار از راهروهای بی‌روح باشد. در بارسلون اسپانیا، بنایی تاریخی وجود دارد که بیش از یک قرن پیش، ایده‌ای متفاوت را به دنیای معماری معرفی کرد: اینکه طراحی فضا می‌تواند در آرامش و روند بهبودی بیماران نقش داشته باشد. بیمارستان سانت پائو (Hospital de Sant Pau)، یکی از زیباترین نمونه‌های معماری مدرنیسم کاتالان، جایی است که هنر، طبیعت و علم پزشکی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.
این مجموعه بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۳۰ میلادی، به طراحی معمار برجسته کاتالان، لوئیس دومنک ای مونتانر (Lluís Domènech i Montaner)، ساخته شد. ایده اصلی طراحی آن، شباهت به یک شهر باغی بود؛ مجموعه‌ای از پاویون‌های مستقل که در میان باغ‌های سرسبز قرار گرفته‌اند و به‌جای تمرکز تمام بخش‌های درمانی در یک ساختمان بزرگ، فضایی بازتر و دلپذیرتر برای بیماران فراهم می‌کنند.
در معماری سانت پائو، جزئیاتی مانند پنجره‌های بزرگ، شیشه‌های رنگی، موزاییک‌های چشم‌نواز و تزئینات هنرمندانه، فقط عناصری برای زیبایی نیستند. ورود نور طبیعی و جریان هوای تازه، در کنار حضور فضای سبز، بخشی از رویکردی است که آسایش جسمی و روانی بیماران را در مرکز توجه قرار می‌دهد. حتی نمای ساختمان‌ها نیز با کاشی‌کاری‌ها و جزئیات ظریف، بیشتر به یک مجموعه هنری شباهت دارد تا تصویری که معمولاً از بیمارستان‌ها در ذهن داریم.
سانت پائو در سال ۱۹۹۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد و امروز یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های پیوند معماری و هنر در اسپانیا به شمار می‌رود. این مجموعه به ما یادآوری می‌کند که طراحی یک ساختمان درمانی تنها به عملکرد، تجهیزات و امکانات پزشکی محدود نیست؛ گاهی نور، رنگ، طبیعت و زیبایی نیز می‌توانند بخشی از تجربه مراقبت و بهبودی باشند. سانت پائو نمونه‌ای ماندگار از معماری‌ای است که برای انسان طراحی شده است، نه فقط برای یک کاربری مشخص.