تصاویر تازهای از ایده «ساختمانهای همیشه سبز» در فضای مجازی دستبهدست میشود؛ طرحی که در آن حجم ساختمان با تراسهای عمیق و پوشش انبوه گیاهی ترکیب شده تا معماری و طبیعت بهجای رقابت، در کنار هم قرار بگیرند.
فارغ از ظاهر متفاوت و چشمنواز این سبک معماری، اجرای چنین ایدههایی در کلانشهرهای متراکم و گرم مانند تهران میتواند مزایای قابلتوجهی داشته باشد. شهری که هر سال با تشدید پدیده جزیره گرمایی شهری، افزایش دمای هوا و کاهش سرانه فضای سبز روبهرو است.
درختان تنها یک عنصر تزئینی نیستند؛ آنها بهطور مستقیم بر اقلیم شهری اثر میگذارند. پوشش گیاهی با ایجاد سایهاندازی، جذب بخشی از تابش خورشید و مهمتر از همه از طریق فرآیند تعرق و تبخیر (Evapotranspiration)، گرمای محیط را جذب کرده و به کاهش دمای هوای اطراف کمک میکند. همچنین برگ درختان با افزایش رطوبت نسبی هوا و کاهش دمای سطوح ساختمانی و آسفالت، شدت اثر جزیره گرمایی را کاهش میدهند؛ پدیدهای که در شهرهای متراکم میتواند اختلاف دمای چند درجهای نسبت به مناطق پیرامونی ایجاد کند.
در معماری ساختمانهای همیشه سبز، بخشی از فضای سبزی که معمولاً در اثر ساختوساز از بین میرود، به بدنه و تراسهای ساختمان منتقل میشود. این رویکرد علاوه بر بهبود کیفیت بصری شهر، به حفظ پوشش گیاهی، کاهش جذب گرما توسط ساختمانها و ایجاد فضای زیستی بهتر برای ساکنان کمک میکند.
البته چنین طرحهایی جایگزین پارکها و فضای سبز شهری نیستند، اما اگر در کنار برنامهریزی اصولی شهری اجرا شوند، میتوانند یکی از ابزارهای مؤثر برای کاهش گرمای تهران، بهبود کیفیت هوا و افزایش تابآوری شهر در برابر تغییرات اقلیمی باشند.