کاخ هشتبهشت را شاید بتوان یکی از بازیگوشترین نمونههای معماری صفوی دانست؛ بنایی که بهجای تکیه بر یک فرم ساده و متقارن، با ترکیبی از فضاهای تودرتو، ایوانها، رواقها و اتاقهایی با ارتباط پیچیده شکل گرفته است.
هسته اصلی بنا در قالب چهارصفه طراحی شده و در مرکز آن فضایی باز قرار دارد که ارتباط بخشهای مختلف عمارت را شکل میدهد. چهار ایوان، فضاهای مرکزی را به محیط بیرون پیوند میدهند و باعث میشوند مرز میان داخل و خارج چندان صلب نباشد.
در طبقه دوم نیز رواقها، اتاقها، طاقها و پنجرههای مشبک، معماری را لایهلایه و پرجزئیات میکنند. آنچه هشتبهشت را از بسیاری از بناهای همدورهاش متمایز میکند، فقط تعدد این عناصر نیست؛ بلکه نحوه کنار هم قرار گرفتن آنهاست، بهگونهای که با وجود تنوع فضاها، کلیت بنا همچنان یکپارچه به نظر میرسد.
گچبری، مقرنس، نقاشی، آینهکاری و جزئیات چوبی نیز این پیچیدگی فضایی را کامل میکنند. در هشتبهشت، معماری بیشتر از آنکه خود را در یک نمای باشکوه خلاصه کند، در تجربه حرکت میان فضاها، دیدهای متوالی و بازی نور و سایه خودش را نشان میدهد.