در سال ۱۹۲۴، در فرانکفورت آلمان، معماری فقط به معنای ساختن یک ساختمان نبود؛ گاهی خودِ ساختمان به رسانهای برای معرفی یک برند تبدیل میشد. پیتر بهرنس، معمار برجسته آلمانی، در طراحی مجموعه شرکت شیمیایی و رنگسازی Farbwerke Hoechst، ایدهای را به اجرا گذاشت که حتی امروز نیز چشمگیر به نظر میرسد: استفاده از معماری برای روایت هویت و تواناییهای یک شرکت.
یکی از جذابترین بخشهای این مجموعه، توالی رنگهایی بود که در فضای معماری آن دیده میشد؛ طیفی که از یک رنگ به رنگ دیگر حرکت میکرد و بیش از آنکه صرفاً جنبه زیباییشناختی داشته باشد، پیامی تجاری را منتقل میکرد. این رنگینکمان معماری را میتوان نوعی تبلیغ برای هوخست دانست؛ شرکتی که در آن دوران در صنعت رنگ جایگاه مهمی داشت و گفته میشود حدود ۳۰ هزار رنگ مختلف ارائه میکرد.
بهرنس با این رویکرد، مرز میان معماری، صنعت و تبلیغات را کمرنگ کرد. ساختمان دیگر تنها محلی برای فعالیت یک شرکت نبود؛ بلکه به ویترینی بزرگ برای نمایش محصول، فناوری و هویت برند تبدیل شد. پروژه هوخست نمونهای ماندگار از این ایده است که چگونه رنگ و معماری میتوانند، حتی بدون یک آگهی سنتی، داستان یک کسبوکار را روایت کنند.