با ما در چیدانه همراه باشید تا نگاهی بیندازیم به پنج لوکیشن آشنا از تهرانِ دهه ۵۰؛ تصاویری که اینبار نه بازسازی دیجیتالاند و نه حاصل هوش مصنوعی، بلکه برشهایی واقعی از زمستان سال ۱۳۵۳ هستند؛ زمانی که تهران هنوز چهرهای انسانیتر، خیابانهایی خواناتر و معماریای با هویت مشخص داشت.
در این تصاویر، آنچه بیش از هر چیز جلب توجه میکند، سادگی در طراحی شهری است؛ ساختمانهایی با ارتفاع کنترلشده، نماهایی بدون اغراق، ریتم منظم پنجرهها و خیابانهایی که هنوز زیر فشار تابلوهای تبلیغاتی و سازههای ناهمگون نرفته بودند. شهر نه شلوغ بود و نه خاموش؛ متعادل بود. مقایسهی این تصاویر با تهران امروز، بهخوبی نشان میدهد که چگونه مدرنیتهی بدون برنامه، بهتدریج جایگزین انسجام بصری شد. بسیاری از این مکانها هنوز وجود دارند، اما با پوستهای جدید؛ نماهایی نوسازیشده، رنگهایی پررنگتر و مصالحی مدرنتر که گاهی کیفیت فضایی گذشته را تقویت کردهاند و گاهی آن را به حاشیه راندهاند. در دهه ۵۰، نور طبیعی، تناسب حجمها و احترام به مقیاس انسانی، بخش جدانشدنی طراحی شهری بود؛ اصولی که امروز دوباره در معماری معاصر، مورد بازنگری قرار گرفتهاند. همین بازگشت به آرشیو تصویری شهر، میتواند الهامبخش معماران و طراحان امروز باشد؛ برای فهم اینکه «پیشرفت»، همیشه به معنای حذف گذشته نیست.
حالا نوبت شماست؛ کدامیک از این لوکیشنها را میشناسید؟ و بهنظرتان تهران امروز، در کدام بخشها از گذشتهاش جلوتر رفته و در کدام بخشها عقب مانده است؟