بعضی خانه‌های قدیمی، فقط یک ساختمان نیستند؛ بخشی از خاطره معماری شهری‌اند و از دوره‌ای حرف می‌زنند که سلیقه معماری در ایران میان سنت و مدرنیته در حال تغییر بود. این خانه قدیمی که به دوره پهلوی دوم نسبت داده می‌شود، نمونه‌ای جذاب از همین ترکیب است؛ بنایی که در نمای آن می‌توان هم ردپای معماری ایرانی را دید و هم نشانه‌هایی از ذوق و سلیقه متفاوت خانه‌های اعیانی آن دوران.
نمای دوطبقه بنا با سنگ‌های روشن پوشیده شده، اما چیزی که بیش از همه نگاه را به خود جلب می‌کند، جزئیات رنگارنگ و تزئینی آن است. ستون‌ها و بخش‌هایی از نما با موزاییک‌های آبی، زرد، سفید و قهوه‌ای پوشانده شده‌اند و در کنار شیشه‌های رنگی قرمز و سبز، به ساختمان چهره‌ای متفاوت داده‌اند. قوس‌های تیز پنجره‌ها و ورودی نیز حال‌وهوایی سنتی و حتی اندکی گوتیک به نما بخشیده‌اند.
در طبقه بالا، یک بالکن سرتاسری با نرده‌های فلزی سفید و پرکار دیده می‌شود؛ نرده‌هایی با فرم‌های دایره‌ای و منحنی که در اطراف ایوان و پله‌های ورودی نیز تکرار شده‌اند. پله‌های سنگی، گلدان‌های سفالی و شیشه‌های رنگی، جزئیاتی هستند که این نما را از یک ساختمان ساده جدا می‌کنند.
آنچه این خانه را دیدنی می‌کند، همین ترکیب جسورانه است؛ سنگی ساده در کنار موزاییک‌های پررنگ، قوس‌های سنتی در کنار جزئیات مدرن‌تر و نمایی که حال‌وهوای خانه‌های قدیمی و اعیانی ایران در میانه قرن بیستم را زنده می‌کند.